του Ιωάννη (Α.Μ. 635)

Αγρίνιο, 01.01.1918 - Αθήνα, 12.12.1991

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 14.10.1935 και αποφοίτησε στις 04.09.1939 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 18.04.1941, σε Υποπλοίαρχο στις 22.10.1943, σε Πλωτάρχη στις 30.12.1947, σε Αντιπλοίαρχο στις 05.12.1951, σε Πλοίαρχο στις 28.12.1960 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 04.09.1959), σε Αρχιπλοίαρχο στις 21.12.1967 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 04.09.1962), σε Υποναύαρχο στις 25.06.1968 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 04.09.1964) και σε Αντιναύαρχο στις 17.12.1968 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 04.09.1968), αποστρατεύθηκε δε στις 31.05.1973, μετά το Κίνημα του Ναυτικού (Μάιος 1973), ως Ναύαρχος ε.α. και, παράλληλα, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού του Ναυτικού.

Μετεκπαιδεύθηκε στις βρετανικές Σχολές HMSOSPREYκαι HMSDEFIANCEστον ανθυποβρυχιακό πόλεμο και τις τορπίλες (1947-1948). Φοίτησε στη Ναυτική Σχολή Πολέμου (1952-1953), τη Σχολή Αμύνης του ΝΑΤΟ στο Παρίσι (1954) και τη Σχολή Εθνικής Αμυνας (1958). Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Ανθυποβρυχιακού Πολέμου και Τορπιλών, καθώς και Επιτελούς Εθνικής Άμυνας..

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Ήταν μέλος του επιτελείου του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ κατά τον τορπιλισμό του στην Τήνο το Δεκαπενταύγουστο του 1940 (Σημαιοφόρος).

Στη διάρκεια του Ελληνο-ιταλικού και του Ελληνο-γερμανικού Πολέμου, υπηρέτησε συνεχώς στο αντιτορπιλικό ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ, λαμβάνοντας μέρος στις επιχειρήσεις εκείνης της περιόδου, περιλαμβανομένης της δεύτερη και της τρίτης επιδρομικής ενέργειας στο Στενό του Οτράντο (Δεκέμβριος 1940 και Ιανουάριος 1941).

Στα τέλη Απριλίου 1941, λίγες μέρες πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, ακολούθησε το Στόλο κατά την αποδημία του στη Μέση Ανατολή, επιβαίνοντας στο ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ.

Στη Μέση Ανατολή, υπηρέτησε σχεδόν συνεχώς στα αντιτορπιλικό ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ και ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, λαμβάνοντας μέρος στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο και τον Ινδικό Ωκεανό, περιλαμβανομένων αυτών στη Δωδεκάνησο (Σεπτέμβριος - Νοέμβριος 1943) και της απόβασης στη Νότια Γαλλία (Αύγουστος 1944).

Μετά το ΕΓ Παγκόσμιο Πόλεμο, διατέλεσε Διοικητής της Ομάδας Ναρκαλιευτικών (1950- 1951, Πλωτάρχης), Διευθυντής ΓΕΝ/Γ (1952- 1954, Αντιπλοίαρχος) και Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΝΙΚΗ και ΔΟΞΑ (1956-1958, Αντιπλοίαρχος).

Μετά την προαγωγή του σε Πλοίαρχο, υπηρέτησε ως Διευθυντής ΓΕΝ/Α1 (1961- 1962), Διοικητής της Σ.Ν.Δ. (1963-1964), Διοικητής Πλοίων Απόβασης 1 (1967) και Διοικητής Ελαφρών Σκαφών 1 (1967).

Ως γενικός αξιωματικός, ανέλαβε καθήκοντα Υπαρχηγού του ΓΕΝ και Προέδρου της Υπηρεσίας Υποδοχής Πλοίων και Πολεμικής Χρησιμοποίησης Λιμένων (1967-1968, Αρχιπλοίαρχος/Υποναύαρχος), καθώς και Αρχηγού Ναυτικού και COMEDEAST(1968- 1973).

Επίσης, εκτός από άλλες μονάδες του Στόλου, υπηρέτησε στη Σ.Ν.Δ., το Επιτελείο του Αρχηγείου Ναυτικής Εκπαίδευσης και της Ανώτερης Διοίκησης Ελαφρών Σκαφών, το Υπουργείο των Ναυτικών, το Επιτελείο του Αρχηγείου Στόλου, την Υπηρεσία Υποδοχής Πλοίων και Πολεμικής Χρησιμοποίησης Λιμένων και σε επιτελεία του ΝΑΤΟ (STRIKFORSOUTH, 1959-1960 και SHAPE, 1964-1967).

Εκτός από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου.

Τιμήθηκε:

  • στις 20.05.1944, με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή: υπηρετών επί του αντπορπιλλικού ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ κατά τας συνδεδυασμένας νυκτερινός επιχειρήσεις, μετά καταδιωκτικών αεροσκαφών εν τω Αιγαίω, τον Σεπτέμβριον 1944, εναντίον γερμανικών αεροσκαφών, επέδειξεν άριστα ψυχικά και επαγγελματικά προσόντα και συνέβαλεν ώστε το πλοίον του αποδώση άκρως ικανοποιητικώς και να τω καταλογισθή εν καταρριφθέν και εν βλαβέν γερμανικόν αεροσκάφος,
  • στις 14.09.1944, με τον Πολεμικό Σταυρό Γ' Τάξης, επειδή: υπηρετών επί του -   αντπορπιλλικού ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, διαρκούσης της περιόδου των συνδεδυασμένων επιχειρήσεων από Σεπτεμβρίου μέχρις Νοεμβρίου 1943 εν τω Νοτίω Αιγαίω, καθ’ ας το πλοίον του έλαβε μέρος εις επανελημμένας επικινδύνους απόστολός, επέδειξεν κατά την διέρκειαν αυτών εξαιρετικήν ικανότητα περί την εκτέλεσιν των ανατεθειμένων αυτώ καθηκόντων εν μάχη, επιπλέον δε, ψυχραιμίαν και περιφρόνησιν του κινδύνου υπερβαινούσας την έννοιαν του καλώς εννοουμένου καθήκοντος(επιχειρήσεις Δωδεκανήσου),
  • στις 23.09.1944, με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, επειδή: υπηρετήσας επί μακράν χρονικόν διάστημα κατά την διάρκειαν του αγώνος επί αντπορπιλλικού παλαιού τύπου, δια των συνεχών και αόκνων προσπαθειών του, συνέτεινεν ώστε το πλοίον τούτο, παρά τας γνωστός δυσχερείας τας οφειλομένας εις την παλαιότητα του υλικού, ανταποκριθή πλήρως εις απάσας τας διαταχθείσας πολεμικάς απόστολός, κατά την διάρκειαν των οποίων εξετέλεσε το καθήκον του με ευσυνειδησίαν, επιδείξας εξαιρετικήν διαγωγήν, ικανότητα και ναυτικά προσόντα (το ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ), και
  • στις 16.01.1952, με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, για: την επιδειχθείσαν εργατικότητα, ανωτέραν αντίληψιν καθήκοντος και ευδόκιμους υπηρεσίας εν τω κύκλω των ενεργειών του κατά τας[... ] επιχειρήσεις της περιόδου 1947-1950.

Έγραψε τα Η Συμβολή του Β.Ν. κατά τον Πόλεμον 1940-1941(1960), Στρατηγική Ανάλυσις της Ανατολικής Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου(1973) και Η Θαλασσία Ισχύς και ο Ρόλος του Ναυτικού(1973).

του Ιωάννη (Α.Μ. 728)

Καλλιθέα, 11.01.1923-

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 20.09.1939 και, ως Δευτεροετής Ναυτικός Δόκιμος, απήλθε σε επ' αόριστον άδεια στις 21.04.1941, λίγες μέρες πριν από τη είσοδο των Γερμανών στην Ελλάδα. Τον Οκτώβριο του 1941, στη διάρκεια της Κατοχής, μετά από διαταγή της Γενικής Διεύθυνσης Ναυτικού του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (για το ζήτημα αυτό βλ. στον Πρόλογο), εγγράφηκε στη Σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανολόγων του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου. Από τον Οκτώβριο του 1943, μετά από νέα διαταγή της Γενικής Διεύθυνσης Ναυτικού, παρακολούθησε μαθήματα στη Σχολή Λιμενικών Δοκίμων Σημαιοφόρων . Διέφυγε από την κατεχόμενη Ελλάδα, στις 04.03.1944 παρουσιάστηκε στη Μέση Ανατολή (Χαλέπι) και στις 21.03.1944 στη Σ.Ν.Δ. της Αλεξάνδρεια. Εκεί, συμπλήρωσε την εκπαίδευσή του, αποφοιτώντας στις 24.07.1944 ως μάχιμος Σημαιοφόρος, Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 18.08.1947 (αναδρομικά από τις 03.06.1947), σε Υποπλοίαρχο στις 16.05.1950 (αναδρομικά από τις 19.08.1949), σε Πλωτάρχη στις 10.08.1954, σε Αντιπλοίαρχο στις 08.12.1959, σε Πλοίαρχο στις 24.08.1967 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 24.07.1964), σε Αρχιπλοίαρχο στις 29.06.1970 (αναδρομικά από τις 24.07.1968), σε Υποναύαρχο στις 29.06.1971 και σε Αντιναύαρχο στις 31.05.1973, αποστρατεύθηκε δε στις 08.01.1975 ως Αντιναύαρχος ε.α. και, παράλληλα, του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού του Ναυτικού.

Φοίτησε στη Σχολή Υποβρυχίων (1945), τη Σχολή Συνεργασίας Στρατού-Ναυτικού- Αεροπορίας (1951), τη Σχολή Πυροβολικού(1954) και Αμφιβίου Πολέμου (1955) των ΗΠΑ, τη Ναυτική Σχολή Πολέμου (1958), τη Ναυτική Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ (1960-1961) και τη ΝΑΤΟϊκή Σχολή Ειδικών Όπλων στο Ομπεραμεργκάου της Γερμανίας (1971). Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Υπάρχου Υποβρυχίων, Πυροβολικού, Αμφιβίου Πολέμου και Επιτελούς.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας και υποβρύχια, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Στη Μέση Ανατολή, μετά την αποφοίτησή του από τη Σ.Ν.Δ., υπηρέτησε στο αντιτορπιλικό ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, λαμβάνοντας μέρος στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο, περιλαμβανομένης της απόβασης στη Νότια Γαλλία (Αύγουστος 1944).

Τον Απρίλιο του 1944 (Τεταρτοετής Ναυτικός Δόκιμος), έλαβε μέρος στο Άγημα Εμβολής για την ανακατάληψη των πλοίων του Ναυτικού που, ναυλοχώντας στην Αλεξάνδρεια και το Πορτ Σάιντ, είχαν καταληφθεί από τους στασιαστές του Κινήματος της Μέσης Ανατολής.

Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ως Σημαιοφόρος, διατέλεσε Κυβερνήτης του αποβατικού αρμάτων ΜΗΛΟΣ (1946) το οποίο παρέλαβε από το Βρετανικό Ναυτικό στο Μπήτερ Λέικ της Αιγύπτου και έφερε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας. Επίσης, διατέλεσε Κυβερνήτης της ακταιωρού ΝΙΣΥΡΟΣ (1951- 1952, Υποπλοίαρχος) και του ανθυποβρυχιακού περιπολικού ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ II (1952-1954, Υποπλοίαρχος/Πλωτάρχης), ενώ, ως Πλωτάρχης, διατέλεσε Υπασπιστής του Υπουργού Εθνικής Άμυνας (Π. Κανελλόπουλου και Κ. Καραμανλή, 1955-1956), Κυβερνήτης των αρματαγωγών ΑΛΙΑΚΜΩΝ (1956 και 1957- 1958), ΣΤΡΥΜΩΝ (1956-1957), ΛΗΜΝΟΣ (1957) και ΑΞΙΟΣ (1957), καθώς και Διευθυντής ΓΕΝ/Γ1 (1958).

Ως Αντιπλοίαρχος, διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΙΕΡΑΞ (1962), Διευθυντής ΓΕΝ/Γ5 (1962-1963) και Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΑΣΠΙΣ 1963-1964).

Την περίοδο 1964-1965, υπηρέτησε140 στην Κύπρο ως Ναυτικός Σύνδεσμος μεταξύ της ελληνικής και της κυπριακής κυβέρνησης, συντελώντας, μεταξύ άλλων, στη συγκρότηση του πρώτου Κυπριακού Ναυτικού, με την παραλαβή των έξι ρωσικών τορπιλακάτων και των δύο περιπολικών τύπου ΦΑΕΘΩΝ.

Με το βαθμό του Πλοιάρχου, διατέλεσε Ναυτικός Διοικητής Νοτίου Αιγαίου (1968), Διοικητής των Αντιτορπιλικών Κρούσης (1968- 1970) και Διοικητής του Στολίσκου Αντιτορπιλικών (1970, Πλοίαρχος/Αρχιπλοίαρχος).

Στη συνέχεια, ανέλαβε καθήκοντα Διευθυντή του Α' Κλάδου του Αρχηγείου Ναυτικού και Επιτελάρχη COMEDEAST (1970-1971, Αρχιπλοίαρχος), Διοικητή Στόλου (1971-1973, Υποναύαρχος) και Αρχηγού Ναυτικού και COMEDEAST (1973-1975, Αντιναύαρχος).

Επίσης, εκτός από άλλες μονάδες του Στόλου, υπηρέτησε στη Ναυτική Διοίκηση Νοτίου Αιγαίου, τη Ναυτική Σχολή Πολέμου, το Επιτελείο της 1ης Διοίκησης Ελαφρών Σκαφών και σε επιτελείο του NATO (SHAPE, 1965- 1968).

Στη διάρκεια της Κατοχής ήταν μέλος των Ενόπλων Ομάδων της αντιστασιακής οργάνωσης PAN και της Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιζόμενων Νέων (ΠΕΑΝ).

Εκτός από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις εκκένωσης των δυνάμεων του ΕΔΕΣ από την Πρέβεζα (Δεκέμβριος 1944, με το αντιτορπιλικό ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ), καθώς και στις ναυτικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου.

Τον Ιούλιο του 1974, ως Αρχηγός του Ναυτικού και ενώ κατέρρεε η τελευταία δικτατορική κυβέρνηση, ανέλαβε πρωτοβουλίες που έδρασαν αποφασιστικά στην κατάπαυση του πυρός στην Κύπρο μετά την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο.

Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων:
- στις 14.07.1948, με τον Πολεμικό Σταυρό Γ' Τάξης, επειδή: δια των ευστοχών πυρών του αντιτορπιλικού ΑΣΤΙΓΞ από το Κορινθιακού κατά τας επιχειρήσεις της Ρούμελης, προυξένησε σημαντικός απώλειας εις [τους αντιπάλους] και προσέφεραν σημαντικός υπηρεσίαςεις τας μαχομένας εθνικός δυνάμεις (Αξιωματικός Πυροβολικού του πλοίου), και, και
- στις 16.01.1952, για: την επιδειχθείσαν εργατικότητα, ανωτέραν αντίληψιν καθήκοντος και ευδόκιμους υπηρεσίας εν
τω κύκλω των ενεργειών του κατά τας [... ] επιχειρήσεις της περιόδου 1947-1950.

Έγραψε Το Τέλος της Σιωπής (2000).
 

του Κωνσταντίνου (Α.Μ. 711)

Αθήνα, 12.07.1923-Αθήνα, 08.03.2004

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 20.09.1939 και ως Δευτεροετής Ναυτικός Δόκιμος απήλθε σε επ’ αόριστον άδεια στις 07.04.1941297, την επομένη της γερμανικής εισβολής. Στη διάρκεια της Κατοχής ονομάστηκε Αρχικελευστής298.

Διέφυγε από την κατεχόμενη Ελλάδα και στις 07.04.1942 παρουσιάστηκε στη Μέση Ανατολή. Ακολούθως, φοίτησε στη Σ.Ν.Δ. που αρχικά λειτουργούσε στο θωρηκτό ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ και, από το Νοέμβριο του 1942, σε εγκαταστάσεις ξηράς στην Αλεξάνδρεια. Αποφοίτησε την 01.07.1943 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 23.07.1945, σε Υποπλοίαρχο στις 09.12.1949 (αναδρομικά από τις 19.08.1949), σε Πλωτάρχη στις 10.08.1954, σε Αντιπλοίαρχο στις 08.12.1959 και σε Πλοίαρχο στις 14.06.1967. Στις 03.02.1968, στη διάρκεια της δικτατορίας 1967-1974, αποτάχθηκε για τη συμμετοχή του στο Κίνημα το Βασιλιά Κωνσταντίνου Β' (Δεκέμβριος 1973). Στις συνελήφθη για τη συμμετοχή του στο σχεδιαζόμενο Κίνημα του Ναυτικού (Μάιος 1973), του οποίου είχε αναλάβει τη στρατιωτική αρχηγία, και αποφυλακίστηκε στις 22.08.1973 με την αμνηστία που είχε δοθεί προ διημέρου299. Στις 03.12.1974, μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (τέλη Ιουλίου του 1974), ανακλήθηκε η απόταξή του ως οφειλόμενη στην αντίθεσή του προς το δικτατορικό καθεστώς της περιόδου 1967-1974 και θεωρήθηκε ότι αποστρατεύθηκε στις 03.02.1968. Στις 08.01.1975, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε απομακρυνθείς και, συγχρόνως, προήχθη αναδρομικά σε Αρχιπλοίαρχο από τις 30.06.1969, σε Υποναύαρχο από τις 29.06.1971 και σε Αντιναύαρχο από τις 31.05.1973. Στις 04.01.1982, αποστρατεύθηκε με αίτησή του ως Ναύαρχος ε.α., παράλληλα δε του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Αρχηγού ΓΕΝ.

Φοίτησε στη Σχολή Συνεργασίας Στρατού- Ναυτικού-Αεροπορίας (1949), τη Σχολή Υποβρυχίων (1944, 1947 και 1950), στις βρετανικές Σχολές Τορπιλών και Υφάλων Όπλων στο Πλύμουθ και το Τσάταμ (1950), τη Σχολή Επιτελών ΑΒΧ Πολέμου (1956), τη Ναυτική Σχολή Πολέμου (1957) και τη Σχολή Άμυνας του ΝΑΤΟ (I960). Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Κυβερνήτη Υποβρυχίων.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας και υποβρύχια, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Στη Μέση Ανατολή, υπηρέτησε στα αντιτορπιλικά ΚΟΥΝΤΟΥΡΙΩΤΗΣ και ΣΑΛΑΜΙΣ, καθώς και στην κορβέτα ΤΟΜΠΑΖΗΣ, λαμβάνοντας μέρος στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό. Επίσης, υπηρέτησε στα υποβρύχια ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ και ΠΙΠΙΝΟΣ, με τα οποία μετέσχε σε επιθετικές περιπολίες στην Ανατολική Μεσόγειο και τις ελληνικές θάλασσες.

Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης των υποβρυχίων ΠΙΠΙΝΟΣ (1951 και 1955, Υποπλοίαρχος), ΤΡΙΑΙΝΑ (1953-1955, Υποπλοίαρχος/Πλωτάρχης) και, παράλληλα, ΔΕΛΦΙΝ (1954-1955), του αντιτορπιλικού ΑΙΓΑΙΟΝ (1955-1956, Πλωτάρχης) και του υποβρυχίου ΠΟΣΕΙΔΩΝ (1958, Πλωτάρχης).

Με το βαθμό του Αντιπλοιάρχου, υπηρέτησε ως Διευθυντής του ΓΕΝ/Β1 (1961-1962), Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΘΥΕΛΛΑ (1962-1964), το οποίο παρέλαβε στο Σιάτλ των ΗΠΑ και Διευθυντής του ΓΕΝ/Γ3 (1964), με αυτόν δε του Πλοιάρχου, ως Διευθυντής του ΓΕΝ/Α1 (1967), θέση από την οποία, το Δεκέμβριο του 1967, προσχώρησε στο Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β'.

Επίσης, εκτός από άλλες μονάδες του Στόλου, υπηρέτησε στο ΓΕΝ, το Επιτελείο της Διοίκησης Υποβρυχίων και της 2ης Διοίκησης Ελαφρών Σκαφών, καθώς και σε επιτελείο του NATO (AFMED, 1964-1967).

Μετά την επάνοδό του στο Ναυτικό, ανέλαβε, με το βαθμό του Αντιναυάρχου, καθήκοντα Διοικητή Στόλου (1975-1976), καθώς και Αρχηγού Ναυτικού/ΓΕΝ και COMEDEAST (1976-1982).

Μεταξύ Αυγούστου και Οκτωβρίου του 1968, ύστερα από την απόταξή του (Φεβρουάριος 1968), εκτοπίστηκε στο Φουρνά Ευρυτανίας και, στη συνέχεια, χωρίς διακοπή, στην Κύμη Εύβοιας μέχρι το Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Εκτός από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου.

Τιμήθηκε δύο φορές με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων:
- στις 14.09.1944, επειδή: υπηρετών επί του αντιτορπιλλικού ΣΑΛΑΜΙΣ, κατά την διάρκειαν πλου υπό εξαιρετικώς σφοδρά θαλασσοταραχή, εν τη προσπάθεια του όπως διασώση ναύτην παρασυρθέντα υπό της θαλάσσης, επέδειξεν αυτοθυσίαν και ναυτικότητα πέραν του συνήθους, και 
- στις 16.01.1952, για: την επιδειχθείσαν εργατικότητα, ανωτέραν αντίληψιν καθήκοντος και ευδόκιμους υπηρεσίας εν τω κύκλω των ενεργειών του κατά τας[...] επιχειρήσεις της περιόδου 1947-1950.

Συνέταξε το Εγχειρίδιον Γενικών Γνώσεων και Στοιχείων Υποβρυχίων (1951).

 

του Ιωάννη (Α.Μ. 656)

Γάϊο Παξών, 01.01.1918 - Αθήνα, 17.02.1989

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 30.09.1936 και αποφοίτησε στις 27.08.1940 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο την 01.01.1943 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 27.08.1942), σε Υποπλοίαρχο την 01.01.1945 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 27.08.1944), σε Πλωτάρχη στις 31.12.1949 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 27.08.1948), σε Αντιπλοίαρχο στις 16.08.1953 (αναδρομικά από τις 14.01.1953) και σε Πλοίαρχο στις 31.12.1961. Στις 20.12.1967, αποστρατεύθηκε για τη συμμετοχή του στο Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β' (13.12.1967) και στις 03.02.1968 αποτάχθηκε για τον ίδιο λόγο. Στις 21.10.1974, μετά την επάνοδο στη Δημοκρατία (τέλη Ιουλίου του 1974) και στο πλαίσιο της αποκατάστασης όσων είχαν αντιταχθεί στο δικτατορικό καθεστώς της περιόδου 1967-1974, ανακλήθηκε η απόταξή του και θεωρήθηκε ότι αποστρατεύθηκε στις 03.02.1968. Στη συνέχεια, στις 18.04.1975, ανακλήθηκε η παραπάνω αποστρατεία του επειδή οφειλόταν στην αντίθεσή του στο δικτατορικό καθεστώς, προήχθη αναδρομικά σε Αρχιπλοίαρχο από τις 20.12.1967 και σε Υποναύαρχο από τις 22.06.1968, ενώ θεωρήθηκε ότι αποστρατεύθηκε στις 31.05.1973. Στις 26.04.1975, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και προήχθη σε Αντιναύαρχο αναδρομικά από τις 31.05.1973. Στις 14.09.1976, αποστρατεύθηκε με αίτησή του ως Αντιναύαρχος ε.α., με παράλληλη απονομή του τίτλου του Επίτιμου Αρχηγού Ναυτικού.

Φοίτησε στη Σχολή Συνεργασίας Στρατού- Ναυτικού-Αεροπορίας (1950), τη Ναυτική Σχολή Πολέμου (1955-1956) και τη Σχολή Εθνικής Αμυνας, λαμβάνοντας Πτυχίο Εξειδίκευσης Επιτελούς Εθνικής Άμυνας.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του Ελληνο- ιταλικού και του Ελληνο-γερμανικού Πολέμου, υπηρέτησε στο θωρηκτό ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ. Τον Απρίλιο του 1941 μετατέθηκε στο αντιτορπιλικό ΑΕΤΟΣ, με το οποίο ακολούθησε το Στόλο κατά την αποδημία του στη Μέση Ανατολή, λίγες μέρες πριν από την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα.

Στη Μέση Ανατολή, υπηρέτησε συνεχώς σε αντιτορπιλικό (ΑΕΤΟΣ, ΑΔΡΙΑΣ, ΣΠΕΤΣΑΙ και ΝΑΥΑΡΙΝΟΝ), μετέχοντας στις συμμαχικές επιχειρήσεις στη Μεσόγειο και το ανατολικό τμήμα του Βορείου Ατλαντικού, περιλαμβανομένων των αποβάσεων στη Σικελία (Ιούλιος 1943, με το ΑΔΡΙΑΣ) και τη Νότια Γαλλία (Αύγουστος 1944, με το ΝΑΥΑΡΙΝΟΝ). Επίσης, πήρε μέρος με το ΑΔΡΙΑΣ στις επιχειρήσεις στη Δωδεκάνησο (Σεπτέμβριος-Νοέμβριος 1943) κατά τις οποίες τραυματίστηκε κατά την πρόσκρουση του πλοίου σε νάρκη (22.10.1943)244.

Ύστερα από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ως Υποπλοίαρχος, διατέλεσε Σύνδεσμος του Ναυτικού με το Βρετανό Αρχηγό Δωδεκανήσου (1945-1946) και Κυβερνήτης της κανονιοφόρου ΑΡΣΛΑΝΟΓΛΟΥ (1947-1948), την οποία παρέλαβε στο Νόρφολκ των ΗΠΑ, καθώς και των αρματαγωγών ΧΙΟΣ και ΑΛΙΑΚΜΩΝ (1949).

Ακολούθως, με το βαθμό του Πλωτάρχη, υπηρέτησε ως Διοικητής της Ομάδας Ναρκαλιευτικών (1952-1953, ενώ με αυτόν του Αντιπλοιάρχου, ως Διευθυντής του ΓΕΝ/Α1 (1954), Κυβερνήτης του πλωτού συνεργείου ΗΦΑΙΣΤΟΣ και Αρχιεπιστολέας του Ανώτερου Διοικητή Ελαφρών Σκαφών (1957), Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΙΕΡΑΞ και ΝΙΚΗ (1957- 1958), καθώς και ΔΟΞΑ και ΝΙΚΗ (1958) και, τέλος, ως Διευθυντής του ΓΕΝ/Α2 (1961-1962, Αντιπλοίαρχος/Πλοίαρχος).

Μετά την προαγωγή του σε Πλοίαρχο, ανέλαβε καθήκοντα Αρχιεπιστολέα του Αρχηγού Αιγαίου Πελάγους (1962-1964), Διοικητή της Σ.Ν.Δ. (1964), Ναυτικού Ακολούθου Λονδίνου (1964-1967) και Διοικητή Πλοίων Απόβασης 2 (1967), θέση από την οποία μετέσχε, με πλοία της Διοίκησής του, στο Κίνημα του Βασιλιά Κωνσταντίνου Β' (13.12.1967).

Μετά την επάνοδό του στη μόνιμη υπηρεσία ως Αντιναύαρχος, διατέλεσε Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού (1975-1976), καθώς και Αρχηγός Ναυτικού και COMEDEAST (1976).

Επίσης, εκτός από άλλες μονάδες του Στόλου, υπηρέτησε στη Σ.Ν.Δ., το Επιτελείο της Ανώτερης Διοίκησης Παρακτίων Δυνάμεων, το Ναύσταθμο Σαλαμίνας, το ΓΕΕΘΑ, το Επιτελείο του Αρχηγείου Στόλου, τη Ναυτική Σχολή Πολέμου, τη Διοίκηση Υπηρεσιών Βοτανικού, το Επιτελείο της Ανώτερης Διοίκησης Ελαφρών Σκαφών και σε επιτελείο του NATO (AFSOUTH, 1959-1961).
Εκτός από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις του Εμφυλίου, κατά τις οποίες του εκφράστηκαν ευαρέσκειες για την άκρως επιτυχή υποστήριξη μονάδων του Στρατού Ξηράς στο Σταυρό και τα Ασπρόβαλτα της Χαλκιδικής (1948, με το ΑΡΣΛΑΝΟΓΛΟΥ).

Οι ανακρίσεις για το Κίνημα του Ναυτικού (Μάιος 1973), του απέδωσαν ασαφή ενημέρωσίν του αλλά δεν συνελήφθη ούτε προτάθηκε η ποινή δίωξή του.

Τιμήθηκε:
- στις 05.10.1943, με τον Πολεμικό Σταυρό Π Τάξης, για: την εξαιρετικήν ικανότητα ην επέδειξεν εν τη εκτελέσει των καθηκόντων του κατά τας επιθέσεις του πλοίου [ΑΔΡΙΑΣ] εναντίον εχθρικών υποβρυχίων, εξ ων η μία έσχεν ως αποτέλεσμα την πιθανήν καταστροφήν γερμανικού υποβρυχίου, ως ανεκοινώθη επισήμως παρά του Βρετανικού Ναυαρχείου (στις 27.01.1943, 360 ν.μ. ΒΔ της άκρ. Φινιστέρ και στις 13.02.1943, περί τη νότια ακτής της Λιβερίας),
- στις 05.10.1943, με το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων, για: την εξαιρετικήν διαγωγήν και ηρωισμόν ον επέδειξε κατά την συμπλοκήν του πλοίου του [ΑΔΡΙΑΣ] μετά εχθρικών τορπιλακάτων την νύκτα της 20ης/21ην Ιουλίου 1943,
- στις 15.01.1944, με τον Πολεμικό Σταυρό Π Τάξης, για: την απτόητον εμφάνισίν του, καίτοι τραυματισθείς, εξετέλεσεν ηρέμως την σύνδεσιν του πηδαλίου, παραμείνας ατάραχος εις την θέσιν του [κατά την πρόσκρουσιν του ΑΔΡΙΑΣ επί νάρκης στις 22.10.1943],
- στις 15.01.1944, με τον Πολεμικό Σταυρό Π Τάξης, επειδή: παρέμεινεν, υπό σκληρός συνθήκας, επί 39 ημέρας επί του αντιτορπιλλικού ΑΔΡΙΑΣ, του οποίου η πρώρα είχεν αποκοπεί εκ προσκρούσεως επί νάρκης, διετήρησεν ακμαιότατον και υπέροχον ηθικόν και επέδειξεν εξαιρετικήν ιακανότητα, με αποτέλεσμα να δυνηθή το πλοίον, κατόπιν προχείρου επισκευής, να πλεύση εις συμμαχικόν λιμένα, διανύσαν 730 μίλλια, εξ ών 230 εντός εχθρικών περιοχών υπό την απειλήν επιθέσεως εχθρικής αεροπορίας άνευ αντιπάλου και εχθρικών πλοίων επιφάνειας ,
- στις 14.09.1944, με το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων, επειδή: υπηρετήσας επί μακράν χρονικόν διάστημα κατά την διάρκειαν του αγώνος επί αντιτορπιλλικών παλαιού τύπου, δια των συνεχών και αόκνων προσπαθειών του, συνέτεινεν ώστε τα πλοία τούτα, παρά τας γνωστός δυσχερείας τας οφειλομένας εις την παλαιότητα του υλικού, ανταποκριθούν πλήρως εις απάσας τας διαταχθείσας πολεμικός απόστολός, κατά την διάρκειαν των οποίων εξετέλεσε το καθήκον του με ευσυνειδησίαν, επιδείξας εξαιρετική διαγωγήν, ικανότητα και ναυτικά προσόντα (τα ΑΕΤΟΣ και ΣΠΕΤΣΑΙ), και
- στις 16.01.1952, με το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων, για: την επιδειχθείσαν εργατικότητα, ανωτέραν αντίληψιν καθήκοντος και ευδόκιμους υπηρεσίας εν τω κύκλω των ενεργειών του κατά τας [...] επιχειρήσεις της περιόδου 1947-1950.

Έγραψε το Η Εξέλιξις και τα Χαρακτηριστικά των Συγχρόνων Αεροπλανοφόρων και των Πυρηνικών Αεροπλανοφόρων του Μέλλοντος (1957).

 

του Νικολάου (Α.Μ. 874)

Τρίπολη, 25.08.1930 - Αθήνα, 10.02.2004

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 29.09.1947 και αποφοίτησε στις 30.06.1951 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 30.06.1954, σε Υποπλοίαρχο στις 30.06.1958, σε Πλωτάρχη στις 22.06.1963, σε Αντιπλοίαρχο στις 19.12.1967 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 30.06.1967), σε Πλοίαρχο στις 23.06.1973 (αναδρομικά από τις 30.06.1971), σε Αρχιπλοίαρχο στις 27.06.1977, σε Υποναύαρχο στις 27.05.1981 και σε Αντιναύαρχο στις 04.01.1982. Στις 23.03.1982, αποστρατεύθηκε με αίτησή του ως Αντιναύαρχος ε.α.

Μετεκπαιδεύθηκε στη βρετανική Σχολή Ναυτιλίας HMS DRYAD (1955-1956) και φοίτησε στη Ναυτική Σχολή Πολέμου (1967) και τη Ναυτική Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ (1968-1969). Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Ναυτιλίας/Κατεύθυνσης και Επιτελούς. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1973).

Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Διατέλεσε Κυβερνήτης των οχηματαγωγών ΡΟΥΣΣΕΝ και ΜΕΡΛΙΝ (1960-1961, Υποπλοίαρχος) και του ναρκαλιευτικού ανοικτής θάλασσας ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ (1965-1967, Πλωτάρχης), με το βαθμό δε του Αντιπλοιάρχου, Διευθυντής του ΓΕΝ/Β1 και Β2 (1967-1968), Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΘΥΕΛΛΑ (1971) και ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ (1971-1972) το οποίο παρέλαβε στο Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ, Διευθυντής του 5ου Επιτελικού Γραφείου του Αρχηγείου Ναυτικού (1972-1973) και Διοικητής της Ναυτικής Σχολής Πολέμου (1973-1974, Αντιπλοίαρχος/Πλοίαρχος).

Στη συνέχεια, διατέλεσε, ως μεν Πλοίαρχος, Ναυτικός Ακόλουθος Ουάσινγκτον (1974-1976) και Διοικητής της 2ης Μοίρας Αντιτορπιλικών (1976-1977), ως δε Αρχιπλοίαρχος, Αρχιεπιστολέας του Αρχηγού Στόλου (1977-1979), Διοικητής της Σ.Ν.Δ. (1979-1981) και, παράλληλα, Ναυτικός Διοικητής Αιγαίου (1979-1980).

Τέλος, ανέλαβε καθήκοντα Διοικητή Ναυτικής Εκπαίδευσης (1981-1982, Υποναύαρχος) και Αρχηγού του ΓΕΝ (1982, Αντιναύαρχος).

Επίσης, εκτός από άλλες μονάδες του Στόλου, υπηρέτησε στο Επιτελείο της Διοίκησης Ομάδας Ναρκαλιευτικών, του Αρχηγείου Στόλου, της Ανώτερης Διοίκησης Ελαφρών Σκαφών, της 2ης Διοίκησης Πλοίων Αποβάσεως, του Αρχηγείου Αιγαίου Πελάγους και του Αρχηγείου Κρητικού και Ιονίου Πελάγους, το ΓΕΝ, τη Ναυτική Σχολή Πολέμου και το Επιτελείο του Στολίσκου Αντιτορπιλικών.

Το καλοκαίρι του 1953, έλαβε μέρος στην παροχή αρωγής προς τους σεισμοπαθείς των Ιονίων Νήσων (αξιωματικός του ναρκαλιευτικού ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ).

Έγραψε τα Εγχειρίδιον Οργανώσεως Πληροφοριών Μάχης και Κατευθύνσεως (1956), Ναυτιλία δια της Αδρανείας (1960) και Athens in the 5th Century B.C. The Republic ofτου Νικολάου (Α.Μ. 874)
Τρίπολη, 25.08.1930 - Αθήνα, 10.02.2004

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 29.09.1947 και αποφοίτησε στις 30.06.1951 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 30.06.1954, σε Υποπλοίαρχο στις 30.06.1958, σε Πλωτάρχη στις 22.06.1963, σε Αντιπλοίαρχο στις 19.12.1967 (με μεταγενέστερη πράξη, αναδρομικά από τις 30.06.1967), σε Πλοίαρχο στις 23.06.1973 (αναδρομικά από τις 30.06.1971), σε Αρχιπλοίαρχο στις 27.06.1977, σε Υποναύαρχο στις 27.05.1981 και σε Αντιναύαρχο στις 04.01.1982. Στις 23.03.1982, αποστρατεύθηκε με αίτησή του ως Αντιναύαρχος ε.α.

Μετεκπαιδεύθηκε στη βρετανική Σχολή Ναυτιλίας HMS DRYAD (1955-1956) και φοίτησε στη Ναυτική Σχολή Πολέμου (1967) και τη Ναυτική Σχολή Πολέμου των ΗΠΑ (1968-1969). Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Ναυτιλίας/Κατεύθυνσης και Επιτελούς. Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1973).

Υπηρέτησε σε πλοία επιφανείας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Διατέλεσε Κυβερνήτης των οχηματαγωγών ΡΟΥΣΣΕΝ και ΜΕΡΛΙΝ (1960-1961, Υποπλοίαρχος) και του ναρκαλιευτικού ανοικτής θάλασσας ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ (1965-1967, Πλωτάρχης), με το βαθμό δε του Αντιπλοιάρχου, Διευθυντής του ΓΕΝ/Β1 και Β2 (1967-1968), Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΘΥΕΛΛΑ (1971) και ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ (1971-1972) το οποίο παρέλαβε στο Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ, Διευθυντής του 5ου Επιτελικού Γραφείου του Αρχηγείου Ναυτικού (1972-1973) και Διοικητής της Ναυτικής Σχολής Πολέμου (1973-1974, Αντιπλοίαρχος/Πλοίαρχος).

Στη συνέχεια, διατέλεσε, ως μεν Πλοίαρχος, Ναυτικός Ακόλουθος Ουάσινγκτον (1974-1976) και Διοικητής της 2ης Μοίρας Αντιτορπιλικών (1976-1977), ως δε Αρχιπλοίαρχος, Αρχιεπιστολέας του Αρχηγού Στόλου (1977-1979), Διοικητής της Σ.Ν.Δ. (1979-1981) και, παράλληλα, Ναυτικός Διοικητής Αιγαίου (1979-1980).

Τέλος, ανέλαβε καθήκοντα Διοικητή Ναυτικής Εκπαίδευσης (1981-1982, Υποναύαρχος) και Αρχηγού του ΓΕΝ (1982, Αντιναύαρχος).

Επίσης, εκτός από άλλες μονάδες του Στόλου, υπηρέτησε στο Επιτελείο της Διοίκησης Ομάδας Ναρκαλιευτικών, του Αρχηγείου Στόλου, της Ανώτερης Διοίκησης Ελαφρών Σκαφών, της 2ης Διοίκησης Πλοίων Αποβάσεως, του Αρχηγείου Αιγαίου Πελάγους και του Αρχηγείου Κρητικού και Ιονίου Πελάγους, το ΓΕΝ, τη Ναυτική Σχολή Πολέμου και το Επιτελείο του Στολίσκου Αντιτορπιλικών.

Το καλοκαίρι του 1953, έλαβε μέρος στην παροχή αρωγής προς τους σεισμοπαθείς των Ιονίων Νήσων (αξιωματικός του ναρκαλιευτικού ΣΑΛΑΜΙΝΙΑ).

Έγραψε τα Εγχειρίδιον Οργανώσεως Πληροφοριών Μάχης και Κατευθύνσεως (1956), Ναυτιλία δια της Αδρανείας (1960) και Athens in the 5th Century B.C. The Republic of