του Τιμολέοντος (Α.Μ. 150)

Αθήνα, 08.10.1883-Αθήνα, 08.12.1964

Πατέρας του Τιμολέοντος Λούη (Α.Μ. 565).

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 10.09.1899 και αποφοίτησε στις 16.07.1903 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 29.03.1910, σε Υποπλοίαρχο στις 30.07.1912, σε Υποπλοίαρχο Α' Τάξης στις 30.06.1913, σε Πλωτάρχη στις 03.03.1917 και σε Αντιπλοίαρχο την 01.03.1920. Στις 26.06.1924, στη διάρκεια της «Απεργίας του Ναυτικού» (Ιούνιος 1924), αποστρατεύθηκε με αίτησή του ως Πλοίαρχος ε.α., αλλά στις 21.08.1924 επανήλθε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και στις 24.07.1925 προήχθη σε Πλοίαρχο (αναδρομικά από τις 20.06.1924). Στις 11.03.1933, αμέσως μετά το Κίνημα Πλαστήρα (Μάρτιος 1933), τέθηκε σε διαθεσιμότητα και στις 16.05.1933 αποστρατεύθηκε με αίτησή του ως Υποναύαρχος ε.α. Στις 29.01.1945, στο πλαίσιο της αποκατάστασης όσων είχαν απομακρυνθεί για πολιτικούς λόγους, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και, συγχρόνως, προήχθη σε Υποναύαρχο (αναδρομικά από τις 21.02.1934) και σε Αντιναύαρχο (αναδρομικά από τις 21.02.1936), αποστρατεύθηκε δε στις 10.02.1945 ως Αντιναύαρχος ε.α.

Φοίτησε στη Σχολή Πυροβολικού (1914).

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις, πολλές από τις οποίες σχετιζόμενες με το πυροβολικό, επανειλημμένως δε χρημάτισε Διευθυντής της Σχολής Πυροβολικού.

Αρχικά, διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΣΦΕΝΔΟΝΗ (1912, Ανθυποπλοίαρχος) και του τορπιλοβόλου 12 (1912, Υποπλοίαρχος).

Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, υπηρέτησε στο θωρηκτό ΥΔΡΑ και έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης (03.12.1912) και της Λήμνου (05.01.1913). Επίσης, έλαβε μέρος στις λοιπές πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων της απελευθέρωσης της Λήμνου (08.10.1912), της Θάσου (18.10.1912) και της Λέσβου (Νοέμβριος του 1912), καθώς και του αποκλεισμού του τουρκικού καταδρομικού ΧΑΜΙΔΙΕ στην Ερυθρά Θάλασσα (Απρίλιος-Μάιος 1913). Με το ίδιο πλοίο έλαβε μέρος στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του τορπιλοβόλου ΔΑΦΝΗ (1915-1917, Υποπλοίαρχος/Πλωτάρχης) και του αντιτορπιλικού ΘΥΕΛΛΑ (1917-1919, Πλωτάρχης), με το οποίο μετέσχε στις ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία.

Τέλος, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ως Κυβερνήτης του θωρηκτού ΨΑΡΑ (1919- 1920, Πλωτάρχης και 1921, Αντιπλοίαρχος), ενώ διετέλεσε και Διοικητής του Κεντρικού Προγυμναστηρίου Πόρου (1920-1921, Πλωτάρχης/Αντιπλοίαρχος).

Ακολούθως, ως Αντιπλοίαρχος, ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνήτη του αντιτορπιλικού ΑΕΤΟΣ (1923-1924), Διοικητή Υποβρυχίων (1922) και Κυβερνήτη του αντιτορπιλικού ΙΕΡΑΞ (1925), θέση από την οποία προσχώρησε στο Κίνημα Θ. Παγκάλου (Ιούνιος 1925).

Επίσης, διατέλεσε, με το βαθμό του Πλοιάρχου, Αρχηγός Ναυτικής Αεροπλόίας (1926), Αρχηγός του ΓΕΝ (1926), Διοικητής του Στολίσκου Αντιτορπιλικών (1927-1928), Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων (1928-1929), Διοικητής της Σ.Ν.Δ. (1930), Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου των Ναυτικών (1931-1932) και, συγχρόνως, εκ νέου Αρχηγός του ΓΕΝ, Διευθυντή Ναυστάθμου (1932,) και, για μια ακόμη φορά Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου των Ναυτικών και Αρχηγός του ΓΕΝ (1933), θέση στην οποία υπηρετούσε κατά το Κίνημα Πλαστήρα.

Εκτός από την «Απεργία του Ναυτικού» (Ιούνιος 1924, Αντιπλοίαρχος), το κίνημα Παγκάλου (Ιούνιος 1925, Αντιπλοίαρχος) και την εμπλοκή του στο Κίνημα Πλαστήρα (Μάρτιος 1933, Πλοίαρχος), συμμετέσχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου (Αύγουστος 1909, Σημαιοφόρος) και το Κίνημα του Υποπλοιάρχου Κ. Τυπάλδου - Α.Μ. 64 (Οκτώβριος 1909, Σημαιοφόρος).

Χρημάτισε δύο φορές Υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων (1945, κυβερνήσεις Αντιναυάρχου Π. Βούλγαρη - Α.Μ. 153 και Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού).

του Νικολάου (Α.Μ. 120)

Αθήνα, 30.11.1882-Μαρούσι, 07.12.1960

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. την 01.09.1896 και αποφοίτησε στις 28.07.1900 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 06.05.1905, σε Υποπλοίαρχο στις 29.03.1910, σε Υποπλοίαρχο Α' Τάξης την 01.01.1913 και σε Πλωτάρχη στις 20.10.1914. Στις 09.05.1917, προσχώρησε στην Εθνική Άμυνα. Ακολούθως, προήχθη σε Αντιπλοίαρχο στις 26.12.1917. Στις 27.04.1921, μετά τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1920, τέθηκε σε διαθεσιμότητα που διήρκεσε μέχρι την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922 στην οποία έλαβε μέρος ενεργώντας από την Αθήνα. Στις 20.12.1923 προήχθη σε Πλοίαρχο. Στις 02.07.1924, στη διάρκεια της «Απεργίας του Ναυτικού» (Ιούνιος 1924), αποστρατεύθηκε με αίτησή του, αλλά στις 21.08.1924 επανήλθε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς. Στις 11.03.1933 τέθηκε σε διαθεσιμότητα για τη συμμετοχή του στο Κίνημα του Μαρτίου του 1933 (Ν. Πλαστήρα), στις 13.03.1933 προφυλακίστηκε, στις 12.09.1933 τέθηκε σε αργία δι’ απολύσεως και στις 05.02.1934 αποστρατεύθηκε ως Υποναύαρχος ε.α. Στις 11.05.1935, απόστρατος και έχοντας διαφύγει στη Νεάπολη της Ιταλίας, καταδικάστηκε ερήμην από το Έκτακτο Στρατοδικείο Ναυστάθμου σε θάνατο και έκπτωση από το βαθμό για τη συμμετοχή του στο Κίνημα του Μαρτίου του 1935 (Ελ. Βενιζέλου), κατά το οποίο επέβη στο θωρηκτό ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ. Ωστόσο, στις 13.06.1936 αμνηστεύθηκε και ανέκτησε τον αποστρατευτικό βαθμό του. Στις 17.09.1943, μετά την παρουσίασή του στη Μέση Ανατολή (17.04.1943), ανακλήθηκε στην ενέργεια με το βαθμό του Υποναυάρχου και στις 02.11.1943 προήχθη σε Αντιναύαρχο. Στις 24.08.1945, επαναφέρθηκε στην εφεδρεία ως Αντιναύαρχος ε.α. Μεταξύ 30.08.1946 και 01.07.1947, ανακλήθηκε και πάλι στην ενέργεια.

Μετεκπαιδεύθηκε στο εξωτερικό (1910- 1912)59.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Χρημάτισε καθηγητής στη Σ.Ν.Δ (1916-1917, ναυτικών υπολογισμών).

Έλαβε μέρος στο Μακεδονικό Αγώνα του 1903-1908, ως Αρχηγός Σώματος στη Λίμνη (1912, Υποπλοίαρχος), με την οποία έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις της Δυτικής Μοίρας στον Αμβρακικό Κόλπο. Στις αρχές Νοεμβρίου του 1912, ανέλαβε καθήκοντα Διοικητή του Ναυτικού Αγήματος (Υποπλοίαρχος), μετέχοντας στις χερσαίες επιχειρήσεις απελευθέρωσης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, κατά τις οποίες τραυματίστηκε στη Χίο (Νοέμβριος 1912), στη συνέχεια δε υπηρέτησε ως Στρατιωτικός Διοικητής Τενέδου (1913, Υποπλοίαρχος/Υποπλοίαρχος Α' Τάξης).

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, διατέλεσε Κυβερνήτης του τορπιλοβόλου ΑΙΓΛΗ (1914- 1915, Υποπλοίαρχος Α’ Τάξης/Πλωτάρχης) και του αντιτορπιλικού ΑΣΠΙΣ (1915-1917, Πλωτάρχης)

Επίσης, έλαβε μέρος τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΝΙΚΗ (1917-1918. Πλωτάρχης/Αντιπλοίαρχος) και ΝΕΑ ΓΕΝΕΑ (1918-1919, Αντιπλοίαρχος) και του εκφράστηκε (χ.ημ.) η άκρα ευαρέσκεια του Υπουργού των Ναυτικών για την δραστηρίαν, επίμονον καταδίωξιν του εχθρικού υποβρυχίου 4988.

Τέλος, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΛΕΩΝ (1919- 1920, Αντιπλοίαρχος).

Εκτός από το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας (Αύγουστος 1916, Πλωτάρχης), την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922 (Αντιπλοίαρχος), την «Απεργία του Ναυτικού» (Ιούνιος 1924, Πλοίαρχος), την εμπλοκή του στο Κίνημα Πλαστήρα (Μάρτιος 1933, Πλοίαρχος) και το Κίνημα του Μαρτίου του 1935 (Υποναύαρχος ε.α.), συμμετέσχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου (Αύγουστος 1909, Ανθυποπλοίαρχος) και το Κίνημα του Υποπλοιάρχου Κ. Τυπάλδου - Α.Μ. 64 (Οκτώβριος 1909, Ανθυποπλοίαρχος) στο οποίο ήταν ένας από τους πρωτεργάτες.

Ακολούθως, υπηρέτησε ως Κυβερνήτης του θωρηκτού ΚΙΛΚΙΣ (1922, Αντιπλοίαρχος), Στρατιωτικός Διοικητής Σάμου (1922-1923, Αντιπλοίαρχος/Πλοίαρχος) και, ως Πλοίαρχος, Αρχηγός της Μοίρας Γυμνασίων (1923-1924), Διοικητής της Σ.Ν.Δ. (1924), Κυβερνήτης του θωρηκτού ΛΗΜΝΟΣ (1926), Αρχηγός του ΓΕΝ (1926-1927) και, παράλληλα, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου των Ναυτικών (1926), Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων (1927-1928), εκ νέου Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου των Ναυτικών (1928-1929), Αρχηγός Στόλου (1929-1931), Γενικός Διευθυντής Ναυστάθμου Σαλαμίνας (1931- 1932), εκ νέου Αρχηγός του ΓΕΝ (1932-1933) και, τέλος, Υπουργός των Ναυτικών και Αεροπορίας (για τρεις μέρες το 1933, κυβέρνηση Α. Οθωναίου), θέση την οποία κατείχε κατά το Κίνημα Πλαστήρα.

Στις 17.04.1943, διέφυγε από την κατεχόμενη Ελλάδα και στις 17.04.1943 παρουσιάστηκε στη Μέση Ανατολή. Εκεί, έχοντας ανακληθεί στην ενέργεια από την εφεδρεία, υπηρέτησε ως Γενικός Επιθεωρητής του Ναυτικού (1943-1945, Υποναύαρχος/Αντιναύαρχος). Επίσης, για λίγες μέρες τον Απρίλιο του 1944, χρημάτισε Υπουργός των Εσωτερικών και της Παιδείας και, συγχρόνως, Υφυπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (κυβέρνηση Σ. Βενιζέλου, Αντιναύαρχος). Κατά την τελευταία επαναφορά του στην ενέργεια από την εφεδρεία, υπήρξε μέλος του Συμβουλίου Αποσυμφόρησης Στελεχών του Ναυτικού (1947, Αντιναύαρχος).

Έλαβε μέρος στο αγώνισμα των 400 μ. κατά τη Μεσοολυμπιάδα του 1906 (Αθήνας)61.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Ναυτικού Ομίλου της Ελλάδος (1934), Πλοίαρχος).

Στις 29.01.1948, τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Π Τάξης, επειδή: διαφυγών εκ της κατεχομένης Ελλάδος, κατήλθεν εις Μέσην Ανατολήν, ένθα ανέλαβε καθήκοντα Γενικού Επιθεωρητού του Ναυτικού και συνέτεινεν εις την ευόδωσιν του αγώνος προς απελευθέρωσιν της Πατρίδος, εμψυχώνουν εις πάσας τας περιπτώσεις τους υ’ αυτόν δια του προσωπικού του παραδείγματος και θάρρους.

Ανδριάντας του Δεμέστιχα έχει στηθεί στα Γιαννιτσά και το χωριό Κότρωνας της Μάνης.

του Γεωργίου (Α.Μ. 84)

Κρανίο Κεφαλληνίας, 01.01.1876 -Αθήνα, 06.08.1939

Πατέρας του Επαμεινώνδα Πανά (Α.Μ. 590).

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 08.09.1890 και αποφοίτησε στις 19.07.1894 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 30.06.1899, σε Υποπλοίαρχο στις 29.03.1910, σε Υποπλοίαρχο Α' Τάξης στις 29.03.1912, σε Πλωτάρχη στις 28.09.1913 και σε Αντιπλοίαρχο στις 13.04.1915. Την 01.10.1916, προσχώρησε στην Εθνική Άμυνα και κατέφυγε στη Θεσσαλονίκη. Ακολούθως, προήχθη σε Πλοίαρχο στις 26.12.1917, αποστρατεύθηκε δε στις 07.11.1920, ύστερα από τη Μεταπολίτευση (Νοέμβριος 1920) ως Πλοίαρχος ε.α. Ωστόσο, στις 07.10.1922, μετά την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και, στη συνέχεια, προήχθη σε Υποναύαρχο στις 03.09.1926. Στις 15.01.1934, αποστρατεύθηκε με αίτησή ως Αντιναύαρχος ε.α.

Φοίτησε στη Σχολή Τορπιλών και έλαβε αντίστοιχο πτυχίο εξειδίκευσης.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας και επιτελικές θέσεις.

Έλαβε μέρος στον Ελληνο-τουρκικό Πόλεμο του 1897 επί του θωρηκτού ΣΠΕΤΣΑΙ και στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων υπηρέτησε ως Ύπαρχος του αντιτορπιλικού ΑΣΠΙΣ, με το οποίο μετέσχε στις πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων της ναυμαχίας της Λήμνου (05.01.1913), καθώς και των επιχειρήσεων απελευθέρωσης της Λέσβου (Νοέμβριος 1912) και της Μοίρας Ιονίου (Φεβρουάριος 1913).

Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ (1913, Υποπλοίαρχος Α' Τάξης).

Κατά την περίοδο του εθνικού διχασμού, υπηρέτησε ως Κυβερνήτης του θωρηκτού ΥΔΡΑ και Διοικητής της Σ.Ν.Δ. της Εθνικής Άμυνας που έδρευε επί του πλοίου, παράλληλα δε Αρχιεπιστολέας του Υποναυάρχου Αρχηγού της Μοίρας της Θεσσαλονίκης (1917, Αντιπλοίαρχος). Επίσης, συμμετέσχε στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο ως Κυβερνήτης του ελαφρού καταδρομικού ΕΛΛΗ (1917, Αντιπλοίαρχος/Πλοίαρχος και 1918-1919, Πλοίαρχος). Ακολούθως, διατέλεσε Διευθυντής Αεροπλόίάς Ναυτικού (1919, Πλοίαρχος).

Μετά τη Μικρασιατική Εκστρατεία, στις ναυτικές επιχειρήσεις της οποίας έλαβε ενεργό μέρος ως Κυβερνήτης του θωρηκτού ΛΗΜΝΟΣ (1919-1920, Πλοίαρχος), υπηρέτησε ως Ναυτικός Ακόλουθος Λονδίνου (1920 και 1922-1925, Πλοίαρχος), Διοικητής της Σ.Ν.Δ. (1925-1926, Πλοίαρχος), Επόπτης Ναυτικής Εκπαίδευσης (1926, Πλοίαρχος) και Γενικός Διευθυντής του Ναυστάθμου Σαλαμίνας (1926- 1927, Πλοίαρχος).

Ως Υποναύαρχος, ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού Στόλου (1928), Αρχηγός του ΓΕΝ (1928-1931), Γενικός Επιθεωρητής Ναυτικού (1931-1932) και, εκ νέου, Γενικός Διευθυντής του Ναυστάθμου Σαλαμίνας (1932-1933).

Το 1927, υπήρξε μέλος του Ναυτικού Συμβουλίου αποσυμφόρησης της επετηρίδας που με τις διαδοχικές αποκαταστάσεις είχε υπέρμετρα διογκωθεί (Υποναύαρχος).

Χρημάτισε Υπουργός των Ναυτικών και, συγχρόνως, Κρατικής Υγιεινής και Αντίληψης (για μια μέρα το 1933, κυβέρνηση Α. Οθωναίου).

Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Σύνταξης της Μεγάλης Στρατιωτικής και Ναυτικής Εγκυκλοπαίδειας (τόμ. 3ος-6ος, 1929-1930), ιδρυτικό μέλος του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος (1934, Αντιναύαρχος ε.α.) και ΕΓ Αντιπρόεδρός του Δ.Σ. του (19341939).

Έγραψε με τον Γ. Κρίτσα (Α.Μ. 88) το Βιβλίον Λεπτομερειών Διαιρέσεων, Απογραφής και Συντηρήσεως Α ντιτορπιλικών (1910).
 

του Ιωάννη (Α.Μ. 64)

Αθήνα, ;.;.1873 - 28.02.1945

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 02.09.1887 και αποφοίτησε στις 31.08.1891 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 09.01.1899, σε Υποπλοίαρχο στις 15.11.1902, σε Υποπλοίαρχο Α' Τάξης στις 26.03.1910, σε Πλωτάρχη στις 14.07.1910, σε Αντιπλοίαρχο την 01.07.1913 και σε Πλοίαρχο στις 13.04.1915. Στις 20.06.1917, μετά την επικράτηση του Ελ. Βενιζέλου (Ιούνιος 1917), τέθηκε σε διαθεσιμότητα και στις 20.12.1917 σε αυτεπάγγελτη αποστρατεία. Ύστερα από τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1920, επανήλθε στη μόνιμη υπηρεσία στις 10.11.1920 ως μηδέποτε αποστρατευθείς, προήχθη σε Υποναύαρχο στις 02.12.1920 και, μετά την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922, αποστρατεύθηκε με αίτησή του στις 30.09.1922. Ύστερα από το Κίνημα Κονδύλη (Αύγουστος 1926), ανακλήθηκε στην επανήλθε και πάλι στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς, αποστρατεύθηκε δε στις 19.01.1931 ως Αντιναύαρχος ε.α.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις της Κρήτης στις αρχές του 1897 (επί του τορπιλοβόλου 16) και τον Ελληνο-τουρκικό Πόλεμο του 1897 (επίσης επί του τορπιλοβόλου 16 της Ανατολικής Μοίρας).

Ακολούθως, διατέλεσε Κυβερνήτης της κανονιοφόρου A (1900, Ανθυποπλοίαρχος) και μετέσχε στο Μακεδονικό Αγώνα του 1903-1908 (Υποπλοίαρχος). Το 1909, διατέλεσε Αρχηγός της Υποβρύχια Άμυνας (Υποπλοίαρχος Α' Τάξης).

Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, υπηρέτησε ως Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΝΙΚΗ (1912-1913, Πλωτάρχης), μεταξύ άλλων λαμβάνοντας μέρος στη ναυμαχία της Λήμνου (01.03.1913) , καθώς και στην απελευθέρωση της Λέσβου (Νοέμβριος 1912) και της Σάμου 1. Στις αρχές Ιουνίου του 1913, τοποθετήθηκε ως Διοικητής του 29ου Ναυτικού Συντάγματος (Πλωτάρχης/Αντιπλοίαρχος), μετέχοντας στις χερσαίες επιχειρήσεις του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, διατέλεσε, ως Αντιπλοίαρχος, Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΛΕΩΝ (1913 και 1915), ως Πλοίαρχος, Επιθεωρητής Λιμενικών Αρχών2 (1915) και, ως Υποναύαρχος, Υπουργός των Ναυτικών (1922, κυβέρνηση Ν. Στράτου), Γενικός Διευθυντής του Ναυστάθμου Σαλαμίνας (1922), Αρχηγός του ΓΕΝ (1927) και Γενικός Επιθεωρητής του Ναυτικού (1929-1931).

Το 1927, στο πλαίσιο της αποσυμφόρησης της επετηρίδας που με τις επανειλημμένες αποκαταστάσεις είχε υπέρμετρα διογκωθεί, υπήρξε, ως Υποναύαρχος, μέλος του σχετικού Ναυτικού Συμβουλίου.

Συμμετέσχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου (Αύγουστος 1909, Υποπλοίαρχος) και ηγήθηκε του Κινήματος που φέρει το όνομά του (Οκτώβριος 1909, Υποπλοίαρχος Α' Τάξης, Αρχηγός Υποβρύχιας Άμυνας).

Εκτός από τον Ελληνο-τουρκικό Πόλεμο του 1897 και τους Βαλκανικούς Πολέμους,

Εκλέχθηκε Πληρεξούσιος Κεφαλληνίας στη Π Εθνοσυνέλευση (1920-1922) και χρημάτισε Υπουργός των Ναυτικών (1922, κυβέρνηση Ν. Στράτου).

του Δημητρίου (Α.Μ. 121)

Αθήνα, 02.09.1880 - , 30.10.1945

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. την 01.10.1896 και αποφοίτησε στις 29.07.1900 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 06.05.1905, σε Υποπλοίαρχο στις 23.05.1913, σε Υποπλοίαρχο Α' Τάξης στις 13.06.1913, και σε Πλωτάρχη στις 20.10.1914. Στις 24.07.1917, μετά την επικράτηση του Ελ. Βενιζέλου, τέθηκε σε μηνιαία διαθεσιμότητα. Στις 09.01.1918, προήχθη σε Αντιπλοίαρχο (αναδρομικά από τις 11.05.1917). Στις 10.11.1920, ύστερα από τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου 1922, ανακλήθηκε η διαθεσιμότητα του και στις 19.12.1920 προήχθη σε Πλοίαρχο (αναδρομικά από τις 25.06.1920).

Στις 21.08.1924, 30.06.1924, στη διάρκεια της «Απεργίας του Ναυτικού» (Ιούνιος 1924), αποστρατεύθηκε με αίτησή του ως Υποναύαρχος ε.α. Στις ανακλήθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και στις 22.01.1932 προήχθη σε Υποναύαρχο. Στις 25.08.1933, τέθηκε και πάλι σε τετράμηνη διαθεσιμότητα για την εμπλοκή του στο Κίνημα Πλαστήρα (Μάρτιος 1933). Τέλος, στις 21.03.1935 τέθηκε σε νέα διαθεσιμότητα λόγω της εμπλοκής του στο Κίνημα του Μαρτίου του 1935 (Ελ. Βενιζέλου) και στις 30.07.1935 αποτάχθηκε για τον ίδιο λόγο. Στις 10.1.1935, ανέκτησε το βαθμό του και θεωρήθηκε σε αποστρατεία με το βαθμό του Αντιναυάρχου ε.α.

Μετεκπαιδεύθηκε στο εξωτερικό109 (1910- 1912).

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Χρημάτισε καθηγητής στη Σ.Ν.Δ. (1913, ανωτέρων μαθηματικών και 1920-1922, ηλεκτρισμού).

Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις των Βαλκανικών Πολέμων ως Ύπαρχος του αντιτορπιλικού ΚΕΡΑΥΝΟΣ, περιλαμβανομένων της απελευθέρωσης της Λέσβου και της Χίου (Νοέμβριος 1912), καθώς και του αποκλεισμού του τουρκικού καταδρομικού ΧΑΜΙΔΙΕ στην Ερυθρά Θάλασσα (Απρίλιος-Μάιος 1913).

Επίσης, έλαβε μέρος στις ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία και της Μικρασιατικής Εκστρατείας ως Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΙΕΡΑΞ (1919-1920, Αντιπλοίαρχος) και του θωρηκτού ΛΗΜΝΟΣ (1922, Αντιπλοίαρχος/Πλοίαρχος), με το οποίο έλαβε μέρος και στις ναυτικές επιχειρήσεις της Μικρασιατικής Εκστρατείας.

Κατά το Μεσοπόλεμο, διατέλεσε, με το βαθμό του Πλοιάρχου, Αρχηγός Στόλου (1923), Κυβερνήτης του πλωτού νοσοκομείου ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ (1924), Επόπτης Ναυτικής Εκπαίδευσης (1925 και 1926), Αρχηγός της Υπηρεσίας Υποβρυχίων (1926), Γενικός Διευθυντής Ναυστάθμου Σαλαμίνας (1929-1930) και Ανώτερος Διοικητής Υποβρυχίων (1930-1931).

Τέλος, ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού του ΓΕΝ (1931-1932, Πλοίαρχος/Υποναύαρχος), Γενικού Επιθεωρητή Ναυτικού (1932-1933, Υποναύαρχος), θέση στην οποία υπηρετούσε κατά το Κίνημα Πλαστήρα και εκ νέου Αρχηγού του ΓΕΝ (1934-1935, Υποναύαρχος), θέση την οποία κατείχε κατά το Κίνημα του Μαρτίου του 1935.

Εκτός από την «Απεργία του Ναυτικού» (Ιούνιος 1924, Πλοίαρχος) και την εμπλοκή του στο Κίνημα Πλαστήρα (Μάρτιος 1933, Υποναύαρχος), συμμετέσχε στο Κίνημα του Στρατιωτικού Συνδέσμου (Αύγουστος 1909, Ανθυποπλοίαρχος) και το Κίνημα του Υποπλοιάρχου Κ. Τυπάλδου (Α.Μ. 64) (Οκτώβριος 1909, Ανθυποπλοίαρχος).

Το 1933, χρημάτισε για μία μέρα Υπουργός Κρατικής Υγιεινής και Αντίληψης (κυβέρνηση Α. Οθωναίου).