του Μάρκου (Α.Μ. 1065)

Αθήνα, 01.11.1937-

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 29.09.1954 και αποφοίτησε ως μάχιμος Σημαιοφόρος στις 29.06.1958. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 14.06.1961, σε Υποπλοίαρχο στις 12.05.1966 και σε Πλωτάρχη στις 29.06.1970. Στις 05.06.1973, Κυβερνήτης του αρματαγωγού ΙΚΑΡΙΑ, συνελήφθη για τη συμμετοχή του στο αντιδικτατορικό Κίνημα του Ναυτικού του Μαΐου του 1973, αποφυλακίστηκε στις 21.08.1973 με τη χορήγηση της αμνηστίας και αποτάχθηκε στις 25.10.1973. Στις 13.08.1974, μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας (τέλη Ιουλίου του 1974), επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε απομακρυνθείς της δικτατορίας της περιόδου 1967-1974[1]. Ακολούθως, προήχθη σε Αντιπλοίαρχο την 01.04.1975, σε Πλοίαρχο στις 11.04.1982, σε Αρχιπλοίαρχο στις 14.06.1985, σε Υποναύαρχο στις 12.01.1988 και σε Αντιναύαρχο στις 07.05.1990, αποστρατεύθηκε δε στις 04.03.1991 ως Αντιναύαρχος ε.α. και παράλληλα του απονεμήθηκε ο τίτλος του Επίτιμου Β' Υπαρχηγού του ΓΕΕΘΑ. Μεταξύ 11.04.1991 και 10.06.1991 ανακλήθηκε στην ενέργεια με το βαθμό του Αντιναυάρχου[2]. Στις 16.12.1993, επαναφέρθηκε στη μόνιμη υπηρεσία ως μηδέποτε αποστρατευθείς και στις '6.02.1996 αποστρατεύθηκε ως Ναύαρχος ε.α. και με τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού του ΓΕΝ.

Φοίτησε στη Ναυτική Σχολή Πολέμου (1977), τη Σχολή Ελέγχου Εμπορικών Πλοίων (Naval Control of Shipping - NCS -, 1980) και τη βρετανική Σχολή Ναυτικής Τακτικής (1984).

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις.

Διατέλεσε Κυβερνήτης, ως μεν Ανθυποπλοίαρχος, των ναρκαλιευτικών ΚΑΛΥΜΝΟΣ (1963-1964), ΛΕΡΟΣ (1964) και ΠΑΞΟΙ (1965), ως Υποπλοίαρχος, του ναρκαλιευτικού ΔΑΦΝΗ (1967-1968) και, ως Πλωτάρχης, του αντιτορπιλικού ΛΟΓΧΗ (1971) και του αρματαγωγού ΙΚΑΡΙΑ (1973).

Μετά την επάνοδό του στο Ναυτικό, υπηρέτησε ως Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΙΕΡΑΞ (1974-1976, Πλωτάρχης/Αντιπλοίαρχος) και ΤΟΜΠΑΖΗΣ (1981-1982, Αντιπλοίαρχος/Πλοίαρχος), Διευθυντής του ΓΕΝ/Α1 (1982-1984, Πλοίαρχος) και Διοικητής της2ης Μοίρας Αντιτορπιλικών (1984-1985, Πλοίαρχος/Αρχιπλοίαρχος).

Τέλος, ανέλαβε καθήκοντα Ναυτικού Διοικητή Αιγαίου (1985-1986, Αρχιπλοίαρχος), Διευθυντή του Α' Κλάδου του ΓΕΝ και Επιτελάρχη COMEDEAST(1986-1988, Αρχιπλοίαρχος/Υποναύαρχος), Αρχιεπιστολέα του Αρχηγού Στόλου (1988-1989, Υποναύαρχος), Β' Υπαρχηγού του ΓΕΕΟΑ (1990-1991, Αντιναύαρχος) και Αρχηγού του ΓΕΝ και COMEDEAST(1993-1996, Αντιναύαρχος).

Επίσης, εκτός από άλλες μονάδες του Στόλου, υπηρέτησε στο Επιτελείο της Διοίκησης Ναρκοπολέμου και της Διοίκησης Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού, το ΓΕΝ και σε επιτελείο του NATO (NAVSOUTH, 1979-1981).


[1] Στις 20.09.1989, του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Αντιδικτατορικής Δράσης.

[2] Για την εκπροσώπηση των Ενόπλων Δυνάμεων στις εορταστικές εκδηλώσεις στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία με τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη Μάχη της Κρήτης.

του Θεοδώρου (Α.Μ. 25)

Πειραιάς, 16.05.1870 - 24.05.1921

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 12.07.1885 και αποφοίτησε ως μάχιμος Σημαιοφόρος στις 05.08.1889. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 10.08.1891. σε Υποπλοίαρχο στις 09.01.1899, σε Πλωτάρχη στις 18.01.1909, σε Αντιπλοίαρχο στις 04.06.1912, σε Πλοίαρχο στις 02.16.1913 και σε Υποναύαρχο στις 02.12.1920 (με μεταγενέστερη πράξη, από τις 08.03.1919). Απεβίωσε εν ενεργεία.

Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Έλαβε μέρος στον Ελληνο-τουρκικό Πόλεμο του 1897 επί του θωρηκτού ΨΑΡΑ (Ανατολική Μοίρα). Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του ατμομυοδρόμωνα ΑΧΕΛΩΟΣ (1904-1905, Υποπλοίαρχος), της ατμοημιολίας ΠΑΡΑΛΟΣ (1909, Πλωτάρχης) και του αντιτορπιλικού ΝΙΚΗ (1911-1912, Αντιπλοίαρχος).

Κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο, διατέλεσε Αρχηγός του ΓΕΝ (1912-1914, Αντιπλοίαρχος/Πλοίαρχος), αναλαμβάνοντας τη διοίκηση της νηοπομπής που, στα μέσα Νοεμβρίου του 1912, μετέφερε την 7η βουλγαρική ταξιαρχίας της μεραρχίας Τοντόρωφ από τη Θεσσαλονίκη στο Δεδεαγάτς (σημ. Αλεξανδρούπολη).

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνήτη του αντιτορπιλικού ΙΕΡΑΞ και, παράλληλα, Διοικητή της Ομάδας Αντιτορπιλικών όμοιου τύπου (1915-1917, Πλοίαρχος), Προέδρου του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου118 (1917-1919, Πλοίαρχος) και Διευθυντή της Υδρογραφικής Υπηρεσίας (1919-1921, Πλοίαρχος/Υποναύαρχος).

Τη περίοδο 1920-1921 υπήρξε μέλος της Εφορευτικής Επιτροπής της Εθνικής Βιβλιοθήκης.

Έγραψε το Γεωμαγνητικαί Παρατηρήσεις (1898) Υδρογραφία (Υποτύπωσις και Κατασκευή των Ναυτικών Χαρτών (1898), τον 1° τόμο του Εγχειριδίου του Χειριστού, (1900), Μαγνητικαί Πυξίδες (1904-1905), Σύνδεσις Υδρογραφικού Τριγωνισμού προς το Δίκτυον της Χώρας (1919) και Στοιχεία Ραδιοναυτιλίας (1920). Επίσης, συνέταξε τους Ναυτικούς Πίνακες (1904-1905).

του Ιωάννη (Α.Μ. 16)

Κέρκυρα, 25.12.68 - Αθήνα 1952

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 20.05.1884 και αποφοίτησε στις 18.06.1888 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 08.01.1890, σε Υποπλοίαρχο στις 24.11.1896, σε Πλωτάρχη στις 06.05.1905, σε Αντιπλοίαρχο στις 29.03.1910, σε Πλοίαρχο στις 02.06.1913 και σε Υποναύαρχο στις 15.04.1914.

Μετεκπαιδεύθηκε στο εξωτερικό (1902). Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Χρημάτισε καθηγητής στη Σ.Ν.Δ (1908-1909). Διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΝΑΥΚΡΑΤΟΥΣΑ (1906, Πλωτάρχης), του θωρηκτού ΨΑΡΑ (1910-1911, Αντιπλοίαρχος), του οπλιταγωγού ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ (1911 και 1912, Αντιπλοίαρχος) και του θωρηκτού ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ (1911, Αντιπλοίαρχος), Αρχιεπιστολέας της Μοίρας Γυμνασίων (1911, Αντιπλοίαρχος) και Αρχηγός του ΓΕΝ (για μικρό διάστημα το 1912, Αντιπλοίαρχος).

Στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, διατέλεσε εκ νέου Κυβερνήτης του ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ (1912-1913, Αντιπλοίαρχος) και, παράλληλα, Αρχιεπιστολέας του Αρχηγού του Στόλου του Αιγαίου Υποναυάρχου Π. Κουντουριώτη και έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης (03.12.1912) και της Λήμνου (05.01.1913), καθώς και στις λοιπές πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένης της απελευθέρωσης της Λήμνου (08.10.1912), της Ίμβρου (18.10.1912), της Σαμοθράκης (19.10.1912), της Τενέδου (24.10.1912), της Χερσονήσου του Άθω (02,11.1912), της Λέσβου (Νοέμβριος 1912), της Καβάλας (26.06.1913) και του Δεδεαγάτς (σημ. Αλεξανδρούπολης, 11.07.1913).

Το 1914, ως Υποναύαρχος, ανέλαβε την αρχηγία της Θωρηκτής Μοίρας και, από το ίδιο έτος μέχρι το 1917, διατέλεσε Αρχηγός του ΓΕΝ. Μετά την επικράτηση του Ελ. Βενιζέλου (Ιούνιος 1917), τέθηκε σε διαθεσιμότητα στις 10.06.1917, αποστρατεύθηκε στις 20.10.1917 ως Υποναύαρχος ε.α. και εκτοπίστηκε μεταξύ 1918 και 1920. Στις 06.11.1920, μετά τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου του 1920, η αποστρατεία του ανακλήθηκε και ανέλαβε την αρχηγία του Στόλου του Αιγαίου (1921), επί του ΑΒΕΡΩΦ, με κύριο έργο την παρεμπόδιση ενίσχυσης των δυνάμεων του Κεμάλ κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία. Ακολούθως, διατέλεσε και πάλι Αρχηγός του ΓΕΝ (1921- 1922).

Μετά την Επανάσταση του Σεπτεμβρίου του 1922, τέθηκε σε διαθεσιμότητα με αίτησή του και στις 19.01.1923 αποστρατεύθηκε ως Αντιναύαρχος. Στις 25.03.1935, του απονεμήθηκε ο βαθμός του Ναυάρχου εν ενεργεία για τις εξαιρετικές υπηρεσίες που προσέφερε στο κράτος, αποστρατεύθηκε δε και πάλι στις 20.11.1935 μετά την κατάργηση της οργανικής θέσης Ναυάρχου. Χρημάτισε Υπουργός των Ναυτικών (1935, κυβέρνηση Π. Τσαλδάρη).

Έγραψε το Ημερολόγιον του Κυβερνήτου του «Γ. ΑΒΕΡΩΦ» κατά τους Πολέμους 1912-1913 (1939).

 

του Στυλιανού (Α.Μ. 10)

Αθήνα, 16.10.1867-.Αθήνα, ;.;.1949

Πατέρας των Στυλιανού Παπαχρήστου (Α.Μ. 379) και Παναγή Παπαχρήστου (Α,Μ. 397).

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 20.05.1884 και αποφοίτησε ως μάχιμος Σημαιοφόρος στις 18.06.1888. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 08.01.1890. σε Υποπλοίαρχο στις 26.05.1896, σε Πλωτάρχη στις 15.11.1902, σε Αντιπλοίαρχο στις 29.03.1910, σε Πλοίαρχο στις 10.06.1913 και σε Υποναύαρχο στις 14.04.1914. Μετά την επικράτηση του Ελ. Βενιζέλου (Ιούνιος 1917), τέθηκε σε διαθεσιμότητα και αποστρατεύθηκε με αίτησή του στις 09.06.1924. 

Μετεκπαιδεύθηκε στο εξωτερικό (1892- 1893). Έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Τορπιλών. Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Έλαβε μέρος στον Ελληνο-τουρκικό Πόλεμο του 1897 επί του μεταγωγικού ΚΑΝΑΡΗΣ. Στη συνέχεια, διατέλεσε, ως Πλωτάρχης, Κυβερνήτης της ατμοημιολίας ΠΑΡΑΛΟΣ (1899-1900) και του ατμομυοδρόμωνα ΕΥΡΩΤΑΣ (1901-1902), Έφορος Πυροβολικού του Ναυστάθμου Σαλαμίνας (1904), Διευθυντής Σπουδών της Σ.Ν.Δ. (1904-1905) και εκ νέου Κυβερνήτης του ΚΑΝΑΡΗΣ, συγχρόνως δε, Διευθυντής Υποβρύχιας Άμυνας (1908-1909). Με το βαθμό του Αντιπλοιάρχου, υπηρέτησε ως Διοικητής της Σ.Ν.Δ. (1910-1911), Κυβερνήτης του ατμομυοδρόμωνα ΑΛΦΕΙΟΣ (1911), του οπλιταγωγού ΣΦΑΚΤΗΡΙΑ (1911) και του θωρηκτού ΥΔΡΑ (1912), καθώς και Διευθυντής Τεχνικών Υπηρεσιών (1912).

Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, του (Αντιπλοίαρχος) επί του αντιτορπιλικού ΛΕΩΝ, λαμβάνοντας μέρος στις πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων των ναυμαχιών της Έλλης (03.12.1912) και της Λήμνου (05.01.1912), καθώς και της απελευθέρωσης της Ίμβρου (18.10.1912) και της Σαμοθράκης (19.10.1912). Στη συνέχεια, ανέλαβε καθήκοντα Κυβερνήτη του θωρηκτού ΥΔΡΑ (1913, Αντιπλοίαρχος), με το οποίο, επικεφαλής μοίρας, απέκλεισε το τουρκικό καταδρομικό HAMIDJIE στην Ερυθρά Θάλασσα (Απρίλιος-Μάιος 1913).

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, ανέλαβε, ως μεν Πλοίαρχος, καθήκοντα Αρχηγού του ΓΕΝ (για λίγες μέρες το 1914), ως δε Υποναύαρχος, Διευθυντή της Διοικητικής Υπηρεσίας του Υπουργείου των Ναυτικών (1914), εκ νέου Αρχηγού του ΓΕΝ (1914), Αρχιεπιστολέα του Αρχηγού του Στόλου (1914), Διευθυντή Τεχνικών Υπηρεσιών (1915-1915), Αρχηγού της θωρηκτής Μοίρας (1915-1917;), για τρίτη φορά Αρχηγού του ΓΕΝ (1917-1920) και Υπουργού των Ναυτικών (1922, κυβέρνηση Α. Χαραλάμπη και 1922, κυβέρνηση Σ. Κροκιδά).

Εκλέχθηκε Γερουσιαστής Φθιώτιδας και Φωκίδας (1929-1935) με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
 

του Αριστοτέλους (Α.Μ. 38)

Αθήνα, 10.05.1871 - Μύκονος, 30.05.1946

Εισήλθε στη Σ.Ν.Δ. στις 23.07.1886 και αποφοίτησε στις 08.08.90 ως μάχιμος Σημαιοφόρος. Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο στις 26.05.1895, σε Υποπλοίαρχο στις 24.03.1899, σε Υποπλοίαρχο Α' Τάξης στις 16.10.1910, σε Πλωτάρχη στις 29.03.1910, σε Αντιπλοίαρχο στις 02.06.1913, σε Πλοίαρχο στις 07.02.1915 και σε Υποναύαρχο στις 08.03.1919. Ύστερα από τη Μεταπολίτευση του Νοεμβρίου 1920, τέθηκε σε διαθεσιμότητα στις 26.04.1921 και στις 30.09.1921 αποστρατεύθηκε με αίτησή του. Στις 12.02.1925 του απονεμήθηκε ο βαθμός του Αντιναυάρχου ε.α. (αναδρομικά από τις 06.10.1921).

Μετεκπαιδεύθηκε επανειλημμένα στο εξωτερικό21 (1894-1897, 1900-1902 και 1907- 1908) και έλαβε Πτυχίο Εξειδίκευσης Πυροβολικού. Χρημάτισε καθηγητής στη Σ.Ν.Δ. (1903-1904). Υπηρέτησε σε πλοία επιφάνειας, καθώς και σε επιτελικές και διοικητικές θέσεις. Έλαβε μέρος στον Ελληνο-τουρκικό Πόλεμος του 1897 (επί του θωρηκτού ΨΑΡΑ (Ανατολική Μοίρα) και το Μακεδονικό Αγώνα (Υποπλοίαρχος), αρχικά ως ζωέμπορος Χρηστίδης εγκατεστημένος στην περιοχή Σερρών και, στη συνέχεια, ως αρχηγός σώματος με την επωνυμία Καπετάν Δράγας.

Στη συνέχεια, διατέλεσε Κυβερνήτης του αντιτορπιλικού ΝΙΚΗ (1910, Πλωτάρχης), των ατμομυοδρομώνων ΠΗΝΕΙΟΣ και ΕΥΡΩΤΑΣ (1910-1911, Πλωτάρχης), και του αντιτορπιλικού ΣΦΕΝΔΟΝΗ (1911-1912, Πλωτάρχης)

Κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους, υπηρέτησε ως Ύπαρχος του θωρηκτού ΥΔΡΑ και έλαβε μέρος στις ναυμαχίες της Έλλης (03.12.1912) και της Λήμνου (05.01.1913). Επίσης, έλαβε μέρος στις λοιπές πολεμικές επιχειρήσεις, περιλαμβανομένων της απελευθέρωσης της Λήμνου (08.10.1912), της Θάσου (18.10.1912) και της Λέσβου (Νοέμβριος του 1912), καθώς και του αποκλεισμού του τουρκικού καταδρομικού ΧΑΜΙΔΙΕ στην Ερυθρά Θάλασσα (Απρίλιος- Μάιος 1913).

Μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους, διατέλεσε Κυβερνήτης των αντιτορπιλικών ΠΑΝΘΗΡ (1913-1914, Αντιπλοίαρχος) και ΙΕΡΑΞ, παράλληλα δε, Διοικητής της Ομάδας 21 Δεν μπόρεσαν να βρεθούν στοιχεία για το πού και σε τι μετεκπαιδεύθηκε, μάλλον, όμως, σε θέματα πυροβολικού. Αντιτορπιλικών αυτού του τύπου, (1914-1915, Πλοίαρχος) και Προϊστάμενος της Επιθεώρησης Λιμενικών Αρχών (1915, Πλοίαρχος).

Την περίοδο του Εθνικού Διχασμού, συντάχθηκε με τον Ελ. Βενιζέλο (14.09.1916, Πλοίαρχος). Στις 16.11.1916, επιβιβάστηκε με δέκα άνδρες στο θωρηκτό ΥΔΡΑ που ναυλοχούσε στον Πειραιά και, αφού με τη σύμπλευση του Κυβερνήτη του (Πλοίαρχος I. Βρατσάνος - Α.Μ. 8) έγινε κύριος του πλοίου, το μεθόρμισε στο Κερατσίνι όπου ήταν αγκυροβολημένη η γαλλική μοίρα. Από εκεί, το ΥΔΡΑ έπλευσε στη Θεσσαλονίκη και προσχώρησε στην Εθνική Άμυνα. Εκεί, ο Κακουλίδης ανέλαβε καθήκοντα Αρχηγού των ελληνικών ναυτικών δυνάμεων της Εθνικής Άμυνας (1917, Πλοίαρχος).

Στη συνέχεια, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, διατέλεσε Αρχηγός του Ελαφρού Στόλου (1918, Πλοίαρχος) και Αρχηγός της Θωρηκτής Μοίρας (1918-1919, Πλοίαρχος/Υποναύαρχος) και στις 13.11.1918, επιβαίνοντας στο θωρηκτό ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ, κατέπλευσε επικεφαλής της θωρηκτής Μοίρας στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με ναυτικές δυνάμεις των άλλων νικητών συμμαχικών κρατών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Με την ιδιότητα του Αρχηγού της Θωρηκτής Μοίρας, έλαβε μέρος και στις ναυτικές επιχειρήσεις στη Μεσημβρινή Ρωσία.

Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, διατέλεσε Αρχηγός του ΓΕΝ (1919-1920, Υποναύαρχος) και, στη συνέχεια, αντιπρόσωπος της Ελλάδας στη Διαρκή Συμβουλευτική Επιτροπή επί Ναυτικών Ζητημάτων (1920, Υποναύαρχος).

Εκτός από το Κίνημα της Εθνικής Άμυνας (Σεπτέμβριος 1916, Πλοίαρχος), προσχώρησε στο Κίνημα του Υποπλοιάρχου Κ. Τυπάλδου - Α.Μ. 64 (Αύγουστος 1909, Υποπλοίαρχος).

Πολιτεύθηκε στην Κοζάνη και εκλέχθηκε Πληρεξούσιος στη Δ' Εθνοσυνέλευση (1924- 1925), Βουλευτής (1926-1928 με την Ένωση Φιλελευθέρων και 1936 με το Κόμμα Φιλελευθέρων) και Γερουσιαστής (1929-1935 με το Κόμμα Φιλελευθέρων). Χρημάτισε   Υπουργός-Γενικός Διοικητής Θράκης (1929 και 1929-1930, κυβερνήσεις Ελ. Βενιζέλου).

Στις 18.01.1919, τιμήθηκε με τον Πολεμικό Σταυρό Β' Τάξης, για:.....

Επίσης, στις 11.04.1919 του εκφράστηκε η υψηλή ευαρέσκεια των Λόρδων του Βρετανικού Ναυαρχείου .

Έγραψε το τετράτομο Μαθήματα Πυροβολικής (χ.χ., μάλλον το 1989-1900).