Ιστορικό

Ιστορικό

ΙΔΡΥΣΗ

    Η Διοίκηση Διοικητικής Μέριμνας Ναυτικού (ΔΔΜΝ), ιδρύθηκε το 1968 σύμφωνα με την απόφαση του Ανώτατου Ναυτικού Συμβουλίου από 4-7-68 και η αρχική της ονομασία ήταν Αρχηγείο Διοικητικής Μέριμνας (ΑΔΜ) με έδρα τη Σούδα.

    Το Αρχηγείο Διοικητικής Μέριμνας μαζί με τα Αρχηγείο Στόλου, επίσης με έδρα την Σούδα, Αρχηγείο Ναυτικών Περιοχών (ΑΝΠ) με έδρα το Ναύσταθμο Σαλαμίνας και το Αρχηγείο Προσωπικού (ΑΠΕ) με έδρα το Σκαραμαγκά , αποτελούσαν τα τέσσερα υποτεταγμένα στο ΓΕΝ αρχηγεία.

    Η ταραγμένη πολιτική περίοδος δεν επέτρεψε την εφαρμογή της απόφασης αυτής. Έτσι η Διοίκηση με τη σημερινή της ονομασία ,παρέμεινε στα Χανιά με έδρα τις Μουρνιές, πρώτος διοικητής ήταν ο Υποναύαρχος Ι. Αθανασίου ΒΝ.

    Με νεότερη απόφαση του ΑΝΣ την 24 Νοεμβρίου 1975 αποφασίσθηκε η μεταφορά της έδρας της ΔΔΜΝ από την Κρήτη στην Αθήνα και η εγκατάστασή της στο πρώην κτήριο του Υπουργείου Ναυτικών επί της πλατείας Κλαυθμώνος. Ο πρώτος διοικητής με έδρα την σημερινή θέση της διοίκησης ήταν ο Υποναύαρχος Δ. Μανουσάκης ΠΝ.

ΚΤΙΡΙΟ ΥΠΟΥΡΓΙΟΥ ΝΑΥΤΙΚΩΝ - ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΛΑΘΜΩΝΟΣ

    Το νεοκλασικό κτίριο επί των οδών Παπαρηγοπούλου και Παλαιών Πατρών Γερμανού στην πλατεία Κλαυθμώνος που στεγάζεται σήμερα η ΔΔΜΝ είναι ένας συγκερασμός δύο κτιρίων των αρχών του 19ου αιώνα απόλυτα συνυφασμένων με την ιστορία της πρωτεύουσας. Το κτίριο υπήρξε έδρα του Υπουργείου Ναυτικών από το 1884 μερικά χρόνια από την ίδρυσή του.

    Η σχέση του κτιρίου με την πόλη και την πλατεία είναι συνυφασμένη με την ιστορία της νεότερης Ελλάδος. Είναι χαρακτηριστικό ότι από τον εξώστη του πρώτου ορόφου επί την οδού Π.Π Γερμανού ο Ελευθέριος Βενιζέλος ως πρωθυπουργός και ο Ναύαρχος Κουντουριώτης το 1913 ανακοίνωσαν στον ελληνικό λαό την νίκη στις ναυμαχίες Έλλης και Λήμνου.

    Η πορεία του κτιρίου ξεκινάει το 1844 με την ανέγερση στο οικόπεδο επί των οδών Παπαρηγοπούλου και Π.Π Γερμανού της τριώροφης οικείας του πλούσιου έμπορου Ιωάννη Σκυλίτση, ένα κτίριο νεοκλασικού ρυθμού με εξαιρετικές οροφογραφείες και τοιχογραφίες σε όλο το εσωτερικό του. Η οικογένεια Σκυλίτση μένει στο κτίριο μέχρι το 1865, στην συνέχεια αυτό αποτελεί παρωδική έδρα της Ιωνικής Τράπεζας και τελικά πωλείται από τους κληρονόμους το 1869 στο ελληνικό δημόσιο, το οποίο στην συμβολαιογραφική πράξη εκπροσωπείται από τον υπουργό Οικονομικών Α. Αυγερινό και τον υπουργό Ναυτικών Δ. Τριγγέτα. Από το 1884 το κτίριο στεγάζει το Υπουργείο Ναυτικών.

    Στο διπλανό οικόπεδο του πρώτου κτιρίου, επί της οδού Π.Π Γερμανού το οποίο αγοράστηκε από το ΝΑΤ το 1879 ανεγέρθη παρόμοια προς το υπουργείο ναυτικών ημιτριώροφη οικοδομή για να στεγάσει τις υπηρεσίες του Ναυτικού Απομαχικού Ταμείου.

    Επειδή οι συνεχώς διερυνόμενες δραστηριότητες του Υπουργείου Ναυτικών κατέστησαν το αρχικό κτίριο (οικία Σκυλίτση) μη ικανοποιητικό, το δημόσιο αγόρασε το κτίριο του ΝΑΤ με κάποιους όρους συστέγασης των δύο υπηρεσιών (Υπουργείο Ναυτικών και ΝΑΤ).

    Η συστέγαση τερματίστηκε το 1938 όταν ΝΑΤ μεταφέρθηκε στο νέο του κτίριό στον Πειραιά. Οι εκτεταμένες δραστηριότητες του Υπουργείου Ναυτικών συμπεριλαμβανομένων και αυτών του σημερινού Υπουργείου Ναυτιλίας οδήγησαν στην περί το 1890 στην ενοποίηση των δύο κτιρίων με την κατασκευή του τμήματος που σήμερα βρίσκεται στην οδό Π.Π Γερμανού και περιλαμβάνει την είσοδο της ΕΑΑΝ και τις υπερκείμενες κατασκευές της, καθώς και του τρίτου πάνω από το ισόγειο ορόφου.

    Στις αρχές του 20ου αιώνα, μια αναδιοργάνωση του Ναυτικού οδήγησε στην δημιουργία της θέσεως του αρχηγού ΓΕΝ με περιορισμένες αρμοδιότητες και μικρό επιτελείο το οποίο επίσης εγκαταστάθηκε στο κτίριο.

    Στην δεκαετία του 1920 στο κτίριο προστέθηκε ο τέταρτος όροφος και έγιναν επεκτάσεις προς την οδό Πραξιτέλους.

    Κατά την γερμανική κατοχή το κτίριο χρησιμοποιήθηκε από το επιτελείο των Γερμανών που κατηύθυνε τις επιχειρήσεις στην χωρά μας. Στην περίοδο αυτή πρέπει να επιχρωματίστηκαν οι οροφογραφίες και ορθογραφίες από τους Γερμανούς, αφού παλαιοί αξιωματικοί μετά την απελευθέρωση και επανεγκατάσταση του Υπουργείου Ναυτικών και του ΓΕΝ διηγούνται ότι το βρήκαν σε αυτήν την κατάσταση.

    Από το 1944 στο κτίριο επανήλθε το Υπουργείο Ναυτικών και σ’ αυτό εγκαταστάθηκε το Ναυαρχείο της Ανώτατης Διοίκησης όπως λεγόταν τότε το ΓΕΝ.

    Με την σύσταση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας το 1950 στο κτίριο στεγάστηκε μόνο το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού. Την περίοδο αυτή χτίζονται τα δυο δώματα, για στέγαση του προσωπικού.

    Το 1973 το ΓΕΝ μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Παπάγου και το κτίριο παρέμεινε ακατοίκητο μέχρι το 1976 οπότε άρχισε η μεταστέγαση πλην της ΔΔΜΝ και άλλων υπηρεσιών του ΠΝ.

    Την περίοδο 1972-1975 γίνεται προσπάθεια το κτίριο από το Υπουργείου Οικονομικών να περιέλθει στο ΤΕΣ η οποία δεν τελεσφόρησε λόγω διαφωνίας του Υπουργού Οικονομικών, ως άτυπη δικαιολογία είναι ότι το κτίριο είναι ιστορικής αξίας.

    Το 1981 με ΠΔ το κτίριο επισήμως χαρακτηρίστηκε διατηρητέο κατά τις εξωτερικές όψεις.

    Την ίδια χρονιά (1981) λόγω του σεισμού το κτίριο παρολίγο να χαρακτηριστεί κατεδαφιστέο μια σειρά όμως παρεμβάσεων και ενισχύσεων το διέσωσαν και μετά από νεότερο έλεγχο κρίθηκε απολύτως ασφαλές.

    Πέραν των συστεγαζόμενων υπηρεσιών του ΠΝ, στο κτίριο από την εποχή του Ναυάρχου Ν. Παππά ως Α/ΓΕΝ παραχωρήθηκε ο τρίτος όροφος στο Ν.Σ.Κ το οποίο στεγάζεται μέχρι σήμερα.

  1. ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ
  2. ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ